Էն փաստը, որ էսօր Արցախում ողբերգական օրեր են, թերևս, ոչ մի բանական արարածի համար գաղտնիք ու բացահայտում չէ. այստեղ, իհարկե, խոսքը չի վերաբերում հայաստանյան իշխանական խունտային։
Տեղի «հեղափոխականների» (կազմակերպողների և իրականացնողների) փրկությունը Հայաստանի կործանման մեջ է, իսկ դրան հասնելու համար պետք է ձգտեն «հեղափոխության» վերջնանպատակին՝ հանել Ռուսաստանին տարածաշրջանից...
ՌԴ-ի և Իրանի դեմ մեր տարածաշրջանում հավաքական Արևմուտքը Թուրքիային է գործոն դարձնում, հետևողականորեն օգտագործելով Արցախի և ՀՀ շուրջ ստեղծված իրավիճակը։
Բացարձակ ցանկություն չկար էդ մասին գրելու, բայց չի լինում։
Մի տեսակ տպավորություն է մոտս, որ ընդդիմության մի թևին ընդամենը պատրվակ էր պետք, որ սկսեն մյուս թևին անպատվել։ Էդ պատրվակը տվեց Զարուհին։ Հետաքրքիր է` ինչու՞։
Ես ուզում եմ մի ճշմարտություն բացել նրանց համար, ովքեր իրենց հավատացյալ են համարում, ովքեր «իմ Հիսուս»-ով են դիմում Հիսուսին, սակայն վարչապետի գաղափարակիցը, գործակիցն ու աջակիցն են մնում:
Անցյալ շաբաթ ՈՒկրաինայում տեղի ունեցավ «Առաջին տիկնանց և ամուսինների» երրորդ գագաթնաժողովը՝ նվիրված հոգեկան առողջության քննարկմանը։
Չնայած բավականին անտիպ թեմային, գագաթնաժողովին բավականին մեծ թվով ականավոր հյուրեր էին ժամանել։
Հիշեցնեմ, որ հասկանալի լինի:
Ժամանակին, հայերը դիմեցին ցարական կառավարությանը, թե թույլ տվեք փոխենք Զանգու (Հրազդան) գետի հունը, որ կարողանանք օգտագործել Սևանի ջրային պաշարները:
2018-ի իշխանափոխությունից հետո Նիկոլ Փաշինյանն ու իր թիմակիցներն ամենաշատն էին օգտագործում ինքնիշխանություն, սուբյեկտայնություն բառերը։
Արցախի հարցի հետ կապված Փաշինյանը, վարչապետի աթոռին հայտնվելու հաջորդ օրվանից, վարեց կատաստրոֆիկ քաղաքականություն՝ մայիսի 9-ին Ստեփանակերտում հայտարարելով, որ չի բանակցելու, քանզի չի ներկայացնում արցախցիներին։ Դա նվեր էր Ալիևին...